คุกเข่าลงซะ อัลฟ่า

คุกเข่าลงซะ อัลฟ่า

Jo Peters · เสร็จสิ้น · 323.6k คำ

892
ยอดนิยม
892
การดู
0
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เขาเคยคิดว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่ตัวเองเคยทำ คือการเสียฉันไป

เขาคิดผิด

เมื่อหกปีก่อน พีต ลีดซิลเวอร์มีทุกอย่างที่อัลฟ่าคนหนึ่งพึงปรารถนา อำนาจ ฝูงที่ได้รับการยกย่อง และอนาคตที่ถูกกำหนดไว้ให้แล้ว

แล้วเขาก็ได้พบฉัน

สิ่งที่เริ่มต้นจากเกม กลับกลายเป็นความผิดพลาดที่ฉันต้องใช้เวลาหลายปีพยายามเอาชีวิตรอดจากมัน เมื่อฉันบอกเขาว่ากำลังตั้งท้องลูกของเขา พีตเลือกที่จะไม่เชื่อฉัน เขาปฏิเสธฉัน เหยียดหยามฉัน และปล่อยให้คนรอบตัวเขาทำทุกทางเพื่อให้ฉันเข้าใจว่า ในโลกของเขาไม่มีที่สำหรับฉัน

ดังนั้นฉันจึงหายไป

ฉันพาความลับเรื่องการตั้งครรภ์ของตัวเองจากมา และสร้างชีวิตใหม่ให้ไกลห่างจากอัลฟ่าที่ทำลายฉันจนแหลกสลาย

หกปีต่อมา พีตตามหาฉันจนพบอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ใช่ผู้ชายที่กุมอำนาจทุกอย่างไว้อีกต่อไป ฝูงของเขากำลังจะตาย ผู้คนของเขากำลังหมดเวลา และฉันอาจเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยพวกเขาได้

แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่พีตจดจำอีกแล้ว และข้างกายฉันมีเด็กน้อยคนหนึ่ง เด็กที่มีใบหน้าคล้ายพีตมากเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ

การพบกันอีกครั้งของเราควรเป็นเรื่องของการรักษา ทว่ากลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามที่ไม่มีใครคาดคิด

เพราะอันตรายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพีตไม่ได้อยู่นอกฝูงของเขา

แต่อยู่ภายในครอบครัวของเขาเอง

ความคับแค้นเก่ากลายเป็นการชักใย ความภักดีกลายเป็นการทรยศ และคนที่พีตไว้วางใจเริ่มซ่อนความลับที่อาจทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างมา

แล้วก็มีใครบางคนพุ่งเป้ามาที่คนที่ฉันรัก

ทันใดนั้น เรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่ว่าพีตจะคู่ควรกับการได้รับการให้อภัยจากฉันหรือไม่อีกต่อไป

แต่มันคือว่าเขาจะทำให้ฉันมีชีวิตรอดได้หรือไม่

เขาจะปกป้องลูกชายที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีตัวตนอยู่ได้หรือไม่

และเขาจะเปิดโปงความจริงได้ทันเวลาหรือไม่ ก่อนที่คนใกล้ชิดที่สุดจะทำลายทุกสิ่งที่ในที่สุดเขาก็ได้เรียนรู้ว่ามันมีค่ามากเพียงใด

ระหว่างทาง เราจะสูญเสียคนที่เคยคิดว่าจะยืนอยู่ข้างเราเสมอ ฉันจะถูกบีบให้ต้องเผชิญหน้ากับบาดแผลที่พยายามฝังกลบมาตลอดหกปี และครอบครัวที่เรากำลังค่อย ๆ สร้างขึ้นจะถูกทดสอบในแบบที่ไม่มีใครในเราสองคนเคยนึกถึง

เพราะบางครั้ง ความรักไม่ใช่สิ่งที่ยากที่สุดในการตามหา บางครั้ง สิ่งที่ยากที่สุดคือการเอาชีวิตรอดไปพร้อมกับมัน

พีตเคยเชื่อว่าอำนาจหมายถึงการไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร และฉันก็เคยเชื่อว่าการเอาตัวรอดจากเขาหมายถึงการทิ้งเขาไว้ข้างหลัง

เราทั้งคู่คิดผิด

เพราะสายใยบางอย่างปฏิเสธที่จะตาย การทรยศบางอย่างลึกยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธ และบางคนไม่ได้ย้อนกลับเข้ามาในชีวิตคุณเพื่อมอบโอกาสครั้งที่สองให้

พวกเขากลับมาเพื่อให้คุณเห็นอย่างชัดเจนว่า คุณเกือบสูญเสียอะไรไป

พีต ลีดซิลเวอร์เคยเสียฉันไปแล้วครั้งหนึ่ง

ครั้งนี้ เขาจะต้องต่อสู้เพื่อรักษาครอบครัวที่ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองต้องการมันมากเพียงใด

บท 1

มุมมองของดิยา

“ดิยา!”

“ดิยา!”

ครั้งที่สองที่ชื่อของฉันดังขึ้นกลางอากาศ มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หากแต่ฟาดใส่ฉันราวกับตบหน้า

ฉันสะดุ้งเงยหน้าพรวดเร็วเสียจนแทบกัดลิ้นตัวเอง หนังสือเรียนที่ฉันใช้หนุนแทนหมอนลื่นเอียงไปด้านข้าง และฉันรีบคว้าไว้ก่อนที่มันจะร่วงกระแทกพื้น

มิสซิสสมิธยืนอยู่หน้าชั้นเรียน จ้องมาที่ฉันตรงๆ

และเธอไม่ได้พอใจเลยแม้แต่น้อย

ฉันรีบผุดลุกขึ้นยืน หรืออย่างน้อยก็พยายามจะลุก แต่ขากลับไม่ยอมร่วมมือ หัวเข่าทรุดวูบเล็กน้อยก่อนที่ฉันจะคว้าขอบโต๊ะไว้ทัน ฉันกะพริบตาถี่ๆ ต้านม่านหมอกหนาทึบที่อวลอยู่หลังดวงตา ภาพในห้องเรียนค่อยๆ กลับมาชัดอีกครั้ง แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ กระดานสีขาว ใบหน้ายี่สิบกว่าชีวิตที่หันมาทางฉัน พร้อมความขบขันคนละนิดคนละหน่อย

ฉันอยากให้พื้นแยกออกแล้วกลืนฉันลงไปเสียเดี๋ยวนั้น

“ลุกขึ้นสิ ดิยา จะลุกจากเก้าอี้ตัวนั้นได้ไหม!” เสียงของมิสซิสสมิธสะท้อนไปทั่วทุกผนัง “เดี๋ยวนี้!”

ทางซ้ายมือของฉัน มีเสียงกระซิบตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่มิด

สายตาของมิสซิสสมิธตวัดไปด้านข้างคมกริบราวคมมีด

เสียงหัวเราะหยุดลงทันที

“เป็นอะไรไป” เธอพูด พลางเดินมาหาฉันช้าๆ “เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนหรือไง”

ฉันอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

“อย่ายืนทำหน้าซื่ออยู่ตรงนั้น” เธอว่า และตอนนี้น้ำเสียงของเธอต่ำลง แทบจะอ่อนโยนอยู่ใต้ความหงุดหงิดนั้น “เธอเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในห้องนี้ เข้าใจไหม เก่งที่สุด และฉันมองดูเธอมาสองสัปดาห์แล้ว เห็นเธอลากตัวเองไปตามระเบียงเหมือนแม้แต่เงาของตัวเองก็ยังหนักเกินกว่าจะแบกไหว”

เธอมาหยุดตรงหน้าฉัน ในระยะใกล้ ดวงตาหลังกรอบแว่นนั้นไม่ได้มีแต่ความโกรธ

มันเต็มไปด้วยความกังวล

“เธอสอบตกในการทดสอบที่ฉันให้” เธอพูดเบาๆ “ดิยา โอเซ สอบตกข้อสอบของฉัน เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่เธอเข้ามาเรียนที่โรงเรียนนี้”

ฉันก้มมองโต๊ะ ลำคอตีบแน่นไปหมด

“นี่ไม่ใช่เธอเลยจริงๆ”

เธอยกมือขึ้นจัดแว่นอีกครั้ง แล้วชี้ไปที่ประตู

“ออกจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ แล้วไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนให้เขาตรวจร่างกาย อาจเป็นเพราะเธอขาดวิตามินหรือธาตุเหล็กก็ได้ ฉันไม่รู้ และฉันก็ไม่ใช่หมอ” น้ำเสียงของเธอกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง “แต่ฉันจะไม่ยืนดูนักเรียนที่เก่งที่สุดของฉันหลับในห้องเรียนและปล่อยให้อนาคตของตัวเองพังทลาย ไป เดี๋ยวนี้”

ฉันรวบกระเป๋าแล้วเดินออกไป สายตามองตรงไปข้างหน้า ขณะรู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนยังคงไล่ตามฉันไปจนถึงประตู


“อืม” เนิร์สเจนพูดขึ้น ขณะเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานพร้อมผลตรวจ

และอะไรบางอย่างในวิธีที่เธอพูดคำสั้นๆ คำนั้น ทำให้ท้องของฉันวูบโหวงลงไปทันที

“เธอท้อง”

นาฬิกาบนผนังยังคงเดินต่อไป

ตอนนี้ฉันได้ยินมันชัดกว่าเดิม ทุกวินาทีตกกระทบราวกับค้อนทุบ

ติ๊ก

ติ๊ก

ติ๊ก

ห้องไม่ได้หมุนคว้าง ฉันแทบอยากให้มันหมุนเสียด้วยซ้ำ อย่างน้อยฉันคงยังมีอะไรทางกายภาพให้ยึดไว้ มีข้ออ้างจากร่างกายมารองรับความจริงที่ว่าโลกทั้งใบเพิ่งเอียงหลุดออกจากแกนของมันไปโดยสิ้นเชิง แต่กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

แสงฟลูออเรสเซนต์ที่ครางหึ่งอยู่เหนือศีรษะ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กระดาษในมือของเนิร์สเจน

“ท้อง” ฉันทวนคำ เสียงนั้นฟังแปลกแยกอยู่ในปากตัวเอง

“ก็อย่างที่ฉันพูดนั่นแหละ” เนิร์สเจนวางกระดาษลงบนโต๊ะระหว่างเรา เธอเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วกอดอก สีหน้าบนใบหน้าของเธอ ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

ความดูแคลน

ความดูแคลนล้วนๆ ที่ไม่แม้แต่จะพยายามปกปิด

“รู้อะไรไหม” เธอพูด “ฉันเห็นเด็กผู้หญิงแบบเธอเดินเข้ามาที่นี่ทุกปี เด็กผู้หญิงที่ได้รับโอกาส ได้ทุนการศึกษา ได้ที่นั่งในสถาบันแห่งนี้ ได้โอกาสจริงๆ ที่จะเปลี่ยนชีวิตตัวเอง แล้วพวกเธอทำอะไรกับมันล่ะ”

ฉันไม่พูดอะไร

“พวกเธออ้าขา” เธอพูดออกมาตรงๆ เหมือนกำลังวิจารณ์สภาพอากาศ “นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเธอทำ แทนที่จะตั้งใจเรียน แทนที่จะสร้างอนาคตให้ตัวเอง กลับวิ่งไล่ตามพวกอัลฟ่าที่ไม่มีวันเห็นพวกเธอจริงจัง แล้วสุดท้ายก็มาจบลงตรงนี้ ในห้องทำงานของฉัน พร้อมผลตรวจเป็นบวก”

มือของฉันสั่น ฉันกดมันแนบลงบนต้นขาเพื่อไม่ให้เธอเห็น

“เธอเป็นโอเมก้าชั้นต่ำที่ได้ทุนการศึกษา” เธอพูดต่อ “เธอได้รับโอกาสที่เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ในสถานะอย่างเธอยอมฆ่าเพื่อให้ได้มา แล้วเธอเอาโอกาสนั้นไปทำอะไรแบบนี้น่ะหรือ เธอรู้ด้วยซ้ำไหมว่าใครเป็นพ่อของเด็ก”

คำถามนั้นซัดใส่ฉันราวกับน้ำเย็นจัดสาดเต็มถัง

“แน่ใจหรือ” เธอย้ำ “หรือว่ามันมีมากเกินไปจนแยกไม่ออกกันแน่”

“ออกไปจากห้องทำงานของฉัน” พยาบาลเจนพูดพลางลุกจากเก้าอี้ “ฉันจะติดต่อฝ่ายบริหาร พฤติกรรมแบบนี้เพียงพอที่จะให้มีการทบทวนทุนการศึกษาของเธอได้ อัลฟาจะต้องได้รับรู้เรื่องนี้แน่” เธอชี้ไปที่ประตู “น่าละอายจริง ๆ น่าละอาย”

ฉันลุกขึ้นยืนทั้งที่แทบไม่รู้สึกอะไร ไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ

โถงทางเดินสว่างจ้า ธรรมดาเหมือนทุกวัน และเต็มไปด้วยนักเรียนที่กำลังเดินไปมาระหว่างคาบ

ฉันยืนอยู่กลางนั้น กระดาษผลตรวจอยู่ในมือ และไม่รู้เลยว่าควรทำอะไรต่อไป


ฉันรู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก

นั่นแหละคือส่วนที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

ความทรงจำไหลเข้ามาก่อนที่ฉันจะห้ามมันได้ ภาพเดิมที่ฝังตัวอยู่หลังซี่โครงของฉันโดยไม่ยอมจ่ายค่าเช่าเลยนับตั้งแต่คืนงานปาร์ตี้วันนั้น

ฉันจำเสียงหัวเราะได้

พวกเขากลุ่มหนึ่งยืนเบียดกันอยู่ตรงโถงด้านนอกเลานจ์ เสียงดัง เมา และไม่คิดจะลดเสียงลงเลยแม้แต่น้อย และพีทก็ยืนอยู่กลางกลุ่มนั้น ยิ้มกว้างด้วยรอยยิ้มสีทองอันง่ายดายของเขา รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่ามีไว้ให้ฉันคนเดียว

“เธอง่ายจะตาย เอาจริงนะ” เขาพูด “ฉันแทบไม่ต้องทำอะไรเลยก็กางขาเธอได้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเราจะพนันกันทำไมตั้งแต่แรก ฉันได้เธอตั้งแต่วันแรกแล้ว”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก แล้วพวกนั้นก็พากันจับมือเขา มองเขาด้วยแววตาทึ่งราวกับเขาเพิ่งทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง

“โอเมก้าทุนการศึกษา” ใครอีกคนพูด “โคตรคลาสสิก”

“ว้าว พวกเราจะได้ลองกับเธอบ้างไหม” อีกคนถาม

“เฮ้ ฉันชนะ ฉันเป็นเจ้าที่นี่” เสียงของพีทเปี่ยมด้วยชัยชนะ “จ่ายมาซะ”

ฉันใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าจะตระหนักได้ว่าศูนย์กลางของเสียงซุบซิบนินทานั้นคือฉันเอง และฉันเคยเป็นแค่ของเดิมพัน

เมื่อสามสัปดาห์ก่อน ฉันเดินออกจากงานปาร์ตี้นั้นโดยไม่ยอมให้ใครเห็นว่าตัวเองร้องไห้ และฉันก็บอกกับตัวเองว่านั่นคือจุดจบ

ฉันจบกับมันแล้ว ฉันจะเดินหน้าต่อ ฉันคือดิยา โอเซย์ และฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างพีท ลีดซิลเวอร์มาเขียนตอนจบของเรื่องราวชีวิตฉัน

“ดิยา!”

ฉันหันกลับไปมองเพื่อนสนิท

แชนเทลกำลังวิ่งตรงมาทางฉันตามโถงทางเดิน เดรดล็อกของเธอสะบัดปลิว กระเป๋าแกว่งอยู่บนไหล่ข้างหนึ่งอย่างน่าหวาดเสียว หลบหลีกนักเรียนคนอื่นโดยไม่คิดจะขอโทษใครแม้แต่นิดเดียว เธอเบรกตัวเองจนหยุดตรงหน้าฉัน หายใจแรงเล็กน้อย ดวงตากวาดมองใบหน้าฉันด้วยความเฉียบคมของคนที่รู้จักฉันมาตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เราเข้ามาที่นี่

“ได้ยินว่ามิสซิสสมิธส่งเธอมาที่คลินิก” เธอพูด “เกิดอะไรขึ้น มีอะไรผิดปกติ เธอป่วยเหรอ” จากนั้นสายตาเธอก็เลื่อนลงไปที่กระดาษในมือฉัน “นั่นอะไร”

ก่อนฉันจะตอบ เธอก็คว้าไปแล้ว

ฉันมองเธออ่านข้อความ

“โอ้ พระเจ้า” เสียงของแชนเทลลดลงเป็นกระซิบ “ไม่ ไม่ ๆ ๆ ๆ ๆ” เธอเงยหน้ามองฉัน “ดิยา”

ดวงตาฉันแสบร้อน ฉันจะไม่ร้องไห้กลางโถงนี้

“เราต้องบอกเขา” แชนเทลพูดขึ้นทันที กระดาษในมือเธอยับเล็กน้อย “ดิยา เราต้องหาไอ้หน้าด้านนั่นเดี๋ยวนี้ เขาเป็นคนก่อเรื่องนี้ เขาต้องรับผิดชอบ ฉันไม่สนว่าพ่อเขาเป็นใคร...”

“แชนเทล”

“ไม่ ฉันพูดจริงนะ เขาอยู่ไหน ไอ้ลูกคุณหนูหยิ่งผยองไร้ประโยชน์นั่นอยู่ไหน...”

“แชนเทล” คราวนี้ฉันพูดดังขึ้น

เธอหยุด

ฉันค่อย ๆ รับกระดาษคืนจากเธอ พับมันหนึ่งครั้งแล้วสอดเก็บลงในกระเป๋า

“ฉันจัดการเอง” ฉันพูด

“ดิยา...”

“ฉันจัดการเอง”

แชนเทลมองฉันอยู่นาน จากนั้นเธอก็คว้ามือฉันไปบีบแน่นหนึ่งครั้งแล้วไม่พูดอะไรอีก

ฉันเดินไปจนสุดโถงตรงที่นั่งริมหน้าต่างซึ่งว่างอยู่ แล้วนั่งลง หยิบโทรศัพท์ออกมา

ฉันเปิดข้อความแล้วหาชื่อของเขา

พีท ลีดซิลเวอร์

ฉันพิมพ์ช้า ๆ

เราต้องคุยกัน ด่วน เจอฉันวันนี้

ฉันจ้องข้อความนั้นอยู่สามวินาที

แล้วก็กดส่ง

เครื่องหมายถูกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ข้อความถูกส่งถึงแล้ว

ฉันวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนเข่า แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างยังพื้นที่ของลีดคลอว์อคาเดมี เขียวขจี อาบแสงสีทอง และเฉยชาโดยสิ้นเชิงต่อความจริงที่ว่าชีวิตทั้งชีวิตของฉันเพิ่งร้าวแยกออกเป็นสองเสี่ยง

จุดสามจุดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

พีทกำลังพิมพ์

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

551.3k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

350.4k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

1m การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

122.9k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

255.1k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

162.1k การดู · เสร็จสิ้น · ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า
ชีวิตที่เรียบง่ายของ 'พิมรภา' กลับผกผันขั้นสุด เมื่อเธอต้องกลายเป็นผู้ร้ายและตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
มลทินรักภรรยาไร้ค่า

มลทินรักภรรยาไร้ค่า

375.9k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า

เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…

กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด

จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก

สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

828.2k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

746 การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
กู้ฉางเฟิง จอมยุทธ์หนุ่มผู้รักสุราและอิสรภาพ มีฝีมือสูงส่งแต่ไม่สนใจชื่อเสียงหรือตำแหน่ง จนกระทั่งได้พบกับไป๋รั่วหลี แม่นางกระบี่ผู้เย็นชา วาจาคมกริบ และไม่ยอมให้บุรุษคนใดเข้ามาก้าวก่ายชีวิต

คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก

ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด

เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
แด๊ดดี้คนคูล

แด๊ดดี้คนคูล

11.2k การดู · เสร็จสิ้น · ชื่อเนม นิยายของเนม
"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น

"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"

"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"

เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย

ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้

วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

278.5k การดู · เสร็จสิ้น · Me'JinJin
กฤษฎิ์ พิสิฐกุลวัตรดิลก

"อาหมอกฤษฎิ์"

หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️

"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"

นลินนิภา อารีย์รักษ์

"ที่รัก"

สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️

"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"

หนูน้อยแก้มใส

กมลชนก อารีย์รักษ์

สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง

"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"

หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ

หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
รักซึมร้าย NC 25++

รักซึมร้าย NC 25++

414.8k การดู · เสร็จสิ้น · เอลยา
ร่างเพรียววิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลิฟต์หลังจากได้ยินเสียงเอ็ดตะโรลั่นมาในโทรศัพท์ เจ้าของเสียงกำลังอารมณ์บ่จอยเป็นอย่างยิ่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวชั้นยี่สิบของโรงแรมห้าดาวที่ตนเป็นเจ้าของ

ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต